Muling naging sentro ng pambansang usapan ang sunod-sunod na mga rally at pagtitipon ng iba’t ibang sektor ng lipunan, kabilang ang mga miyembro ng Iglesia ni Cristo (INC) at iba pang grupo.
Kasabay nito ang panawagan ni Senadora Imee Marcos na “We Are One,” isang mensaheng naglalayong hikayatin ang pagkakaisa ng mga Pilipino sa gitna ng tumitinding tensiyon sa pulitika.
Maganda pakinggan ang salitang pagkakaisa. Ngunit ang mahalagang tanong ay: sapat na ba ang mga panawagan upang tunay na pag-isahin ang sambayanan?
Sa isang demokratikong bansa, kinikilala ng Saligang Batas ang karapatan ng bawat isa na mapayapang magpahayag ng saloobin sa pamamagitan ng rally at iba pang pagtitipon. Walang masama sa pagpapahayag ng opinyon, basta’t ito ay isinasagawa nang mapayapa at may paggalang sa batas at sa karapatan ng kapwa. Ang demokrasya ay hindi lamang para sa mga sumasang-ayon sa pamahalaan o sa oposisyon—ito ay para sa lahat.
Ngunit habang lumalakas ang mga sigawan sa lansangan, tila may isang boses na unti-unting natatabunan—ang tinig ng karaniwang Pilipino. Habang abala ang mga lider sa politika at iba’t ibang grupo sa pagpapakita ng kanilang suporta, marami pa ring pamilya ang nahihirapang pagkasyahin ang kinikita sa araw-araw.
Patuloy na mataas ang presyo ng mga pangunahing bilihin, kulang pa rin ang oportunidad sa trabaho, at marami ang naghihintay ng mas mabilis at mas maayos na serbisyo mula sa pamahalaan.
Kung tunay ang diwa ng panawagang “We Are One,” hindi ito dapat magtapos sa isang entablado o malaking pagtitipon. Dapat itong makita sa konkretong pagkilos ng mga pinuno, sa paggalang sa magkakaibang pananaw, at sa paghahanap ng mga solusyong makikinabang ang buong sambayanan—hindi lamang ang iilang sektor.
Ang pagkakaisa ay hindi nangangahulugang pare-pareho ang paniniwala o opinyon. Ang tunay na pagkakaisa ay ang kakayahang magkaiba ng pananaw ngunit nananatiling magalang, mapayapa, at nakatuon sa iisang layunin—ang ikabubuti ng Pilipinas.
Sa panahong ito, higit kaysa sa malalakas na sigawan, mas kailangan ng sambayanan ang malinaw na direksiyon. Higit sa dami ng dumadalo sa mga rally, mas mahalaga ang dami ng mga suliraning nalulutas.
At higit sa anumang slogan, ang tunay na sukatan ng pagkakaisa ay kung nararamdaman ba ng bawat Pilipino na may pag-asa, may katarungan, at may pamahalaang tunay na nagsisilbi sa lahat.
Sa huli, ang “We Are One” ay hindi dapat manatiling isang panawagan lamang. Dapat itong maging isang pangakong isinasabuhay—ng mga nasa pamahalaan, ng iba’t ibang sektor, at ng bawat mamamayan. Sapagkat ang pagkakaisang walang malasakit sa kapakanan ng bayan ay mananatiling magandang pakinggan, ngunit kulang sa tunay na kabuluhan.
elamigo/
