Taun-taon ay inaabangan ng sambayanan ang State of the Nation Address (SONA) ng Pangulo. Ito ang pagkakataong ilahad ang mga nagawa ng pamahalaan, ang direksyon ng bansa, at ang mga plano para sa nalalabing panahon ng panunungkulan.
Sa ika-limang SONA ni Pangulong Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr., marami ang nakinig. Ngunit higit pa sa mga salita, ang tunay na hinahanap ng taumbayan ay mga kongkretong resulta.
Sa kabila ng mga pahayag tungkol sa paglaban sa korapsyon, pagpapagaan ng buwis, at pagpapatuloy ng mga programa ng pamahalaan, hindi maikakaila na nananatiling mabigat ang pangunahing suliranin ng maraming Pilipino—ang mataas na presyo ng mga bilihin, kakulangan ng disenteng trabaho, at mababang sahod.
Para sa karaniwang mamamayan, hindi sapat ang magagandang talumpati kung hindi ito nararamdaman sa hapag-kainan at sa pang-araw-araw na pamumuhay.
Marami ang nagsasabing maganda ang mga pangako, ngunit iisa pa rin ang tanong: Kailan ito mararamdaman ng ordinaryong Pilipino?
Ang bawat pangakong binibitawan ng pamahalaan ay may kaakibat na pananagutan.
Hindi sapat na sabihin na lalabanan ang katiwalian. Kailangang makita ng publiko ang malinaw at konkretong aksyon laban sa sinumang mapatutunayang lumabag sa batas, anuman ang kanyang posisyon o impluwensya.
Sa social media at sa mga talakayan sa mga komunidad, iba-iba ang naging reaksiyon. May mga naniniwalang may mga programang dapat ipagpatuloy at suportahan, habang ang iba naman ay nananatiling mapanuri at naghihintay ng mas konkretong pagbabago sa kanilang kabuhayan.
Ang magkakaibang pananaw na ito ay sumasalamin sa isang demokratikong lipunan kung saan mahalaga ang bukas na talakayan at pananagutan.
Ang SONA ay hindi dapat maging pagtatapos ng usapan. Ito ay simula lamang ng masusing pagsusuri ng taumbayan. Sapagkat sa huli, hindi ang palakpakan sa loob ng Batasang Pambansa ang magiging sukatan ng tagumpay ng isang administrasyon.
Ang tunay na sukatan ay kung bumaba ba ang presyo ng pagkain, dumami ba ang trabaho, gumanda ba ang kalidad ng edukasyon at serbisyong pangkalusugan, at kung tunay bang naramdaman ng bawat Pilipino ang sinasabing pag-unlad.
Malinaw ang pulso ng mamamayan: hindi na sapat ang mga pangako. Ang kailangan ay resulta, pananagutan, at pagbabagong tunay na nararamdaman sa bawat tahanan.
Sapagkat ang pinakamahalagang ulat sa kalagayan ng bansa ay hindi lamang ang SONA ng Pangulo—kundi ang araw-araw na karanasan ng bawat Pilipino.
ia/
