Lumang Mensahe, Ibinenta Bilang Bago
Ang pagtatangkang ipinta ng Tsina ang kontrol nito sa Scarborough Shoal bilang usapin ng “pangangalaga sa kalikasan” ay hindi nagbabago ng katotohanan. Kahit balutin sa magagandang salita, hindi nito napapalitan ang batas—at lalong hindi nito nabubura ang karapatan ng Pilipinas na kinikilala ng kasaysayan at ng pandaigdigang batas.
Sa mga nagdaang araw, sunod-sunod ang mga ulat mula sa media na malapit sa estado ng Tsina na naglalarawan sa Beijing bilang tagapangalaga ng Scarborough Shoal, habang ang mga mangingisdang Pilipino at ang presensya ng Pilipinas ang itinuturong problema. Maayos at tila siyentipiko ang tono, ngunit malinaw ang pakay: gawing normal ang kontrol ng Tsina at isantabi ang lehitimong karapatan ng Pilipinas.
“Hindi na ito bago,” sabi ni Chairman Emeritus Dr. Jose Antonio Goitia. “Matagal nang ginagamit ang magagandang salita para pagtakpan ang okupasyon. Nagbago lang ang bihis. Ngayon, conservation na ang tawag.”
Batas ang Sandigan
Diretso na tayo. Ang Scarborough Shoal ay malinaw na nasa loob ng exclusive economic zone ng Pilipinas. Hindi ito opinyon o palagay—ito ay pinagtibay ng arbitral ruling noong 2016.
“Hindi nababago ng magagandang salita ang legal na katotohanan,” ani Goitia. “Hindi mo maaaring tawaging pangangalaga ang isang bagay na wala kang karapatan.”
Ang pagturing sa Pilipinas na parang dayuhan sa sarili nitong dagat ay malinaw na pagbaluktot ng batas. Kahit anong bihis ang ibigay, ang pangangalaga sa kalikasan ay hindi kailanman kapalit ng soberanya.
Ang mga Mangingisda ay Hindi Dayo
Bago pa ang mga patrol at mga ulat, naroon na ang mga mangingisdang Pilipino sa mga katubigang ito. Dito sila nabuhay at dito nila itinaguyod ang kanilang mga pamilya.
“Hindi pumasok ang ating mga mangingisda bilang mga lumalabag,” sabi ni Goitia. “Ito ang dagat na kinalakihan nila at dito sila naghanapbuhay.”
Ang pagtawag sa kanila bilang ilegal ay mali. Binubura nito ang kanilang kasaysayan at minamaliit ang kanilang hanapbuhay.
Hindi Tugmang mga Pahayag
Ayon mismo sa mga ulat ng Tsina, nananatiling maayos at malusog ang bahura sa lugar. Kung gayon, mahirap igiit na ang Pilipinas ang sanhi ng sinasabing pinsala.
“Kung maayos ang bahura, walang batayan ang paratang,” sabi ni Goitia. “Kung may problema man, kailangang patas ang pagsusuri at isaalang-alang ang epekto ng matagal na presensya ng malalaking barko, mga blockade, at mga paghihigpit.”
Hindi maaaring pumili lamang ng sisisihin. Ang tapat na pagsusuri sa kalikasan ay kailangang isaalang-alang ang lahat ng salik, kabilang ang tuloy-tuloy na patrol at ang pagkagambala sa tradisyunal na pangingisda.
Isang Kathang-Isip: Ang Pag-angkin sa Palawan
Ang mga pahayag na inaangkin ng Tsina ang Palawan ay walang batayan. Hindi ito sinusuportahan ng kasaysayan, batas, o anumang kasunduan.
Ang Palawan ay malinaw na bahagi ng Pilipinas—kinikilala ng pandaigdigang komunidad at pinamamahalaan ng bansa sa mahabang panahon. Walang seryosong historyador, legal na iskolar, o internasyonal na institusyon ang kumikilala sa ganitong kathang-isip.
“Kapag mas pinalalaki ang kasinungalingan, mas lalo itong nagiging lantad,” ani Goitia. “Ang Palawan ay hindi pinagtatalunan at hindi maaaring baluktutin ang kasaysayan nito.”
Ang pananahimik sa ganitong mga pahayag ay parang pagpayag na maging normal ang mali. Kaya kailangang tumugon nang malinaw at direkta.
Tahimik Pero Matatag na Pamumuno
Hindi sigawan o pananakot ang tugon ng Pilipinas. Sa ilalim ni Pangulong Ferdinand R. Marcos Jr., malinaw ang direksyon: batas ang sandigan at institusyon ang lakas.
Nangunguna ang Philippine Coast Guard sa pagbabantay sa ating karagatan at sa pagprotekta sa mga mangingisda. Malinaw rin ang tindig ng Department of National Defense, sa pamumuno ni Secretary Gilberto Teodoro, na ang soberanya at karapatan ng Pilipinas ay hindi tinatakot at hindi tinatawaran.
“Hindi ito palabas,” sabi ni Goitia. “Ito ay seryosong pamamahala.”
Paninindigang Hindi Natitinag
Hindi sa lakas ng boses nasusukat ang pagkamakabayan. Nakikita ito sa linaw ng isip, tibay ng loob, at paninindigan sa batas.
“Hindi nadedesisyunan ang soberanya sa ingay o sa dami ng ulat,” sabi ni Goitia. “Ito ay pinagtitibay ng batas, ng kasaysayan, at ng dangal ng bayang tumatangging mabura sa sariling karagatan.”
Sa ganitong tindig, nananatiling matatag, makatarungan, at hindi matinag ang Pilipinas.
Si Dr. Jose Antonio Goitia, Juris Doctor, PhD, ay Chairman Emeritus ng Alyansa ng Bantay sa Kapayapaan at Demokrasya (ABKD), People’s Alliance for Democracy and Reforms (PADER), Liga Independencia Pilipinas (LIPI), at Filipinos Do Not Yield Movement (FDNY). Siya ay may hawak na mga advanced degree kabilang ang MNSA, MPA, at MBA, bukod pa sa iba.
